“We hadden acht uur. Vier mensen. Één algoritme.”

De Info Support Codehash Hackathon was geen gewone competitie. We kregen een real-world scheduling-probleem — denk aan shiftplanning voor honderden medewerkers met constraints op skills, voorkeuren en regelgeving. Mijn team koos voor een constraint-based approach met een genetisch algoritme als optimalisatielaag. Na zes uur coderen, debuggen en pivoteren draaide de eerste versie. Het voelde alsof we een slot forceerden — en toen klikte het. De jury noemde onze oplossing 'elegant en schaalbaar'. Eerste plaats. Maar wat blijft hangen is niet de beker. Het is het moment dat we beseften dat elk teamlid precies wist wat te doen zonder overleg.

“Een pedal car wordt een smartphone-gestuurd voertuig. In vijf dagen.”

EPHEC Brussel International Week was een proef in cross-disciplinair denken. Ingenieursstudenten, IT'ers en industriële vormgevers — elk met een eigen taal. Onze opdracht: bouw een voertuig dat je met een telefoon kan besturen. Wij kregen een pedal car, een Arduino-kit en een webapp-template. De eerste dag was chaos. Dag twee vonden we een gemeenschappelijke vocabulaire. Dag drie hadden we een proof-of-concept. Dag vier werkte het. Dag vijf presenteerden we. De trots was niet de technologie — het was dat een groep vreemden in vijf dagen een gedeeld begrip had opgebouwd.

“Quantum is geen vervanging. Het is een aanvulling. En ik heb het in een browser laten draaien.”

Het IBM Quantum Machine Learning Seminar was geen introductie. Binnen twee uur waren we bezig met QSVM's en QGANs via qBraid — een cloud-gebaseerd quantum platform. De euse was niet dat ik alles begreep. Het was dat ik iets kon runnen op een echte quantum backend zonder een quantum computer in mijn kamer te hebben. Qiskit voelt als een blik op de toekomst: onvolledig, maar onmiskenbaar. De notie van superposition en entanglement als computationele middelen in plaats van quantummechanische curiositeiten — dat is het inzicht dat me bijblijft.